Mijn vakantieliefde

Vorige week was ik op vakantie in Andalusië, met vriendin S. In het kleine appartementencomplex waar we zaten hadden we, op z’n zachtst gezegd, fascinerende buren.

Zoals twee pensionado-stellen, die hele dagen met elkaar communiceerden via het balkon. Met drie huisjes er tussen. “Truuuhhuuussss, wij zijn zo vehèèèrrrr!” “Okééeeeee! We komen er aaaaahaaan, als Henk ook klaar is!” “Okeee, daaaahhaagg!”
“Daaahhaaag!!” Van dit soort conversaties waren wij dus de hele week getuige. Echt waar.

Iets minder makkelijk te duiden waren de mensen tegenover ons. Een trio; twee dames en een heer. S en ik hebben twee dagen lang gefilosofeerd over hun achtergrond. Het ging om een grote dikke man van middelbare leeftijd met een roze korte broek en een roze poloshirt. Een van de vrouwen was eveneens groot, dik en van middelbare leeftijd, met wit hemd en wit kort broekje en kort pittig kapsel. De andere vrouw daarentegen was kleiner, jong, blond, slank en modern gekleed. Onze slotconclusie was dat het een huisvriendin moest zijn, iets anders konden we er niet van maken.

Maar er was iemand die veel meer indruk maakte dan alle pensionado’s en trio’s bij elkaar. Mijn vakantieliefde: Greg. We ontmoetten elkaar bij het zwembad. Het contact begon voorzichtig met wat steelse blikken over-en-weer en een kort praatje.

Vakantieliefde
De dagen er na werd het contact wat intensiever en ook persoonlijker. Je kletst wat over waar je vandaan komt, met wie je op vakantie bent en wat je die vakantie al ondernomen hebt. Geheel onschuldig nog allemaal.

Op een gegeven moment zocht Greg steeds meer toenadering. Het begon ons op te vallen dat telkens als wij bij het zwembad lagen, hij vroeg of laat ook kwam.
De gesprekken verdiepten zich. Hij had het over zijn ouders en broer en later zelfs over evolutie en voortplanting. Wat mij betreft hoefden we het daar niet over te hebben, maar Greg stond er op zijn kennis over dit onderwerp te delen. Ik vond zijn kijk op de evolutietheorie echter wel interessant hoor, dat wel. Het maakte hem eigenlijk nog leuker, niets aantrekkelijker dan een slimme kerel. En toegegeven; zijn mooie grote bruine ogen lieten me ook niet koud.

Uiteindelijk is het bij een platonische liefde gebleven. Ook wel logisch; de vakantie was maar kort en ik was in gezelschap van vriendin S en hij van zijn broer en ouders. Misschien ook maar beter, want zoals dat gaat met vakantieliefdes; uit het oog uit het hart. We hebben ook geen contactgegevens uitgewisseld.
Op de luchthaven zagen Greg en ik elkaar nog in een flits en wisselden we een laatste blik. Maar ik weet eigenlijk niet zeker of hij mij nog wel herkende. Ach, ik neem het hem ook niet kwalijk; Gregje was immers pas vier.