Ik weet er nu alles van

Laatst ging ik naar een borrel waar ik niemand kende. Dat is altijd even moeilijk.

De borrel was op het hoofdkantoor van mijn werk. De goden bleken mij echter gunstig gezind, want ik kwam twee gozers van mijn eigen vestiging tegen. Ik kende ze van gezicht. Even later kwam er nog een ex-collega van hen bij zitten. Ook al kenden we elkaar nauwelijks, we hadden het hartstikke gezellig; de drie mannen en ondergetekende.

Zo gezellig zelfs, dat ze me een week later uitnodigden op hun vrijdagmiddagborrel. Afgelopen vrijdag toog ik daarom naar de zevende etage, waar zij zitten. Ik was ietwat laat, er was een clubje van vier mannen over. Ze werken voor een technologiesite en testen en reviewen daarvoor allerlei producten. Dus hebben ze op hun afdeling een tv-kamer, 3d-printer, opnamestudio en game room. Ik keek mijn ogen uit, heel wat anders dan onze steriele kantoortuin met nepplanten. De mannen stónden er op mij alles te laten zien. Wat een aandacht. Verwennerij voor de diva in mij.

Computer

De rondleiding begon bij de 3d-printers. P. was een kwaliteitstest aan het doen met verschillende printers en er stond er net een te pruttelen. Een kogellager werd er geprint. Ik wist niet eens wat een kogellager was, laat staan dat je er een kon printen. P. liet me de draadjes plastic zien die als grondstof voor de printer dienen. Toen ik vroeg hoe ze aan de ontwerpen kwamen, liet hij me een site met standaard ontwerpen zien. Hij vroeg me welk product ik zou willen printen. “Eh, een sleutelhanger?”. Ik kon niks beters verzinnen. Hij barstte in lachen uit. Geen slim antwoord kennelijk. Een telefoonhoesje was een beter idee, zei hij. “Wat voor telefoon heb je?” “Samsung.” “Ja, welk type?!” “Eh, weet ik niet.”
P. gaf de moed op. Geen telefoonhoesje geprint dus.

tvDoor naar de tv-kamer dan maar, waar een mega-scherm stond. Tv-reviewer S. zette ‘em aan en begon een verhandeling over oled-tv’s, HDR, microsecondes vertraging en zwart dat geen zwart is. Ik begreep er niks van, had nog nooit van oled gehoord en zag het probleem van een microseconde vertraging niet in.

Heel wat wijzer kwam ik de tv-kamer uit; microsecondes kunnen van levensbelang zijn voor de geoefende tv-kijker. Via de opnamestudio (“Helemaal in stijl van Portal; ken je die game?!” “Eh, nee.”) naar de game room. “Heb je weleens een VR-game gespeeld?” Gelukkig wist ik dat VR virtual reality betekent, maar zo’n game ooit gespeeld? Nee, natuurlijk niet. Nou, daar moest kennelijk verandering in komen. Want voordat ik het goed en wel door had, plantte P. een grote VR-bril op mijn hoofd en liep ik volgens hem op de verst denkbare planeet in een oud fort. Ik vond het best eng in het begin, want het leek levensecht. Maar het wende en ik ging op in het schietspel. Helaas was het binnen een minuut game over.

Toen we uitgeprint, uitgekeken en uitgespeeld waren, zijn we naar de kroeg gegaan. Waar het gesprek niet meer over bits & bytes ging, maar over Chiptunes feestjes, erectiepillen en Chriet Titulaer in een regenton. Dingen waar ik óók al niet over mee kon praten. Maakt niet uit, het was allemaal wel heel gezellig .

En ik heb veel geleerd.

Dus, als je binnenkort een nieuwe tv wilt gaan kopen: kies voor oled. En let er op dat zwart ook écht zwart is. Sinds vrijdag weet ik er alles van. Proost.