Ik laat me niet kisten

Ik denk geregeld na over de dood. Dat komt omdat ik elke dag de rouwadvertenties in de krant uitgebreid doorneem. Raar maar waar. Namen, leeftijden, tekstjes, familiesamenstellingen en -drama’s, allemaal even interessant. “Na een leven vol passie voor zijn gezin, zijn werk, treinen en mooie vakanties, is Henk aan zijn laatste reis begonnen”. Prachtig toch? Hoe zielig ook voor de betrokkenen, ik smul er van. Vooral dat stukje over treinen vind ik mooi. Ik zie deze Henk al voor me.

Toch zet deze interesse me ook aan het denken: wat moet er gebeuren als ik plotseling overlijd? Want ik zie ze voorbijkomen hoor in de advertenties; mensen die zonder aanzien des persoons zó weg waren. Plotseling verdwenen naar de eeuwige jachtvelden. Ik heb niks vastgelegd, dus het wordt maar wat gokken voor mijn naasten. Ik vind dat eerlijk gezegd wel sneu voor ze. Maar ik durf nog geen woord over mijn laatste wensen op te schrijven, dat voelt toch alsof ik het universum indirect verzoek. Ik ben als de dood voor de dood eigenlijk.

Er zijn echter mensen die dapperder in het leven staan, zich minder afhankelijk van het universum opstellen. Tijdens een lange treinreis lees ik een artikel in het Trouw zaterdagmagazine: “Geen angst voor de dood; deze mensen halen hun kist alvast in huis.”

Nou ja zeg, da’s toch ook gek?! Je kist alvast in huis hebben! In Nieuw-Zeeland bestaat er zelfs een vereniging waar je je eigen kist kunt bouwen en versieren. Over rare hobby’s gesproken. In Nederland bestaat zo’n vereniging niet, zegt het artikel. Maar dat weerhoudt de fanatiekelingen er niet van toch alvast voorbereidende werkzaamheden te doen.

Theo (80) heeft bijvoorbeeld zijn kist beschilderd met een Toscaans landschap. Hoe mooi ook, Theo wil de kist het liefst verkopen: “In mijn atelier is maar ruimte voor één kist, en ik zou graag aan de slag gaan met iets nieuws. Als deze weg is, maak ik eerst een zonsondergang, en daarna iets met vlinders.” Theo is klaar voor de dood, maar is er nog lang niet aan toe, concludeer ik. Nog teveel creatieve inspiratie.

Van alle geïnterviewden is Puck (82) het best voorbereid op haar dood. Ze maakt graag
funeraire reizen naar begraafplaatsen overal in Europa, weet al welke tekst er in haar overlijdensadvertentie moet komen te staan en ook de plek van het graf is al bepaald. Maar het bewijs van een piekfijne voorbereiding is dat ze haar kist al in huis heeft, in de vorm van een boekenkast. Een boekenkast ja. Puck staat trots op de foto voor haar boekenkast annex doodskist.

puckPoeh, da’s toch wel wat hoor. Waar nu de boeken staan, lig je dan vroeg of laat zelf. Met je hoofd op de plek van Harry Potter en je voeten ter hoogte van Bridget Jones. Of andersom. Is het dan zo dat elke keer als je een boek uit de boekenkast pakt, je de dood in de ogen kijkt? Vreemde gedachte.

Te vreemd voor mij. Bij deze heb ik besloten dat ik me voorlopig nog niet laat kisten door de dood. Letterlijk en figuurlijk niet. Harry en Bridget blijven rustig op hun plek in de boekenkast. Die gewóón bestemd is voor boeken.