Is dat nou wel handig?

Ik hou eigenlijk niet van dieren. Zo, dan heb ik het maar gezegd. Het zat er van jongs af aan al niet in; ik herinner me een foto van toen ik een jaar of 3 was en in de vogelkennel van de kinderboerderij stond. Mijn broers hadden dikke lol en ik stond hard te huilen. Met een groep grote fazanten om me heen. Horror. Op een andere foto sta ik ook al huilend, omdat mijn broer zich in het kippenhok heeft verstopt. Hup, daar ging ik weer. Probleempje uit een vorig leven denk ik.

Bang voor mijn broer als kip

Het beperkt zich helaas niet alleen tot kinderboerderijvogels of broers die kippen nadoen. Dat zou niet zo erg zijn wanneer je reeds 35 bent. Honden: bang voor. Katten: te eigenwijs. Muizen: schichtig, smerig en vooral doodeng. Ratten: overtreffende trap van muizen. Ganzen: meteen agressief als je op je dooie gemakkie langs wandelt. Duiven: onnozele beesten die altijd voor je fietswiel rondstappen en vervolgens in je gezicht fladderen met hun gore vleugels.

Laat staan wat er zou gebeuren als ik een olifant of giraf tegenkom. Niet te doen. Hoewel me dat ook wel weer indrukwekkende dieren lijken. Maar dan zou ik bang zijn dat ze me vermorzelen. Zo is er altijd wat, met elk dier.

Om me heen zie ik veel mensen die wél van dieren houden: Een ex-vriendje dat meteen de engste pitbulls ging aaien, m’n bovenbuurvrouw met haar zwarte katje Beppie, een echtpaar verderop in de straat met 16 teckels. Nee, ik overdrijf niet, het zijn er echt 16 en ze worden vaak tegelijkertijd uitgelaten. Als ik deze mensen zo zie, kan ik me best voorstellen dat je een bijzondere band met je huisdier opbouwt en dat je er iets aan hebt. Steun of plezier. Of een maatje om tegenaan te praten.

Zo passeerde ik deze week op straat een vrouw die tegen haar hond zei: “Is dat nou Weimarse staandehandig, Silver?” Gezien het uiterlijk van de hond, een statige Weimarse staande (ja, dat heb ik ook maar van Google hoor) denk ik dat het Silver op z’n Engels is, en niet ordinair Zilver. Het was mij niet duidelijk wat Silver dan voor onhandigs aan het doen was, maar goed. Silver wordt door deze vrouw als volwaardig beschouwd. De moeite waard om te waarschuwen voor onhandige zaken. Het heeft wel iets.

Na mijn wandeling kwam ik in het kader van dierendag een verzameling van de meest grappige Nederlandse dieren Instagram-accounts. Het gekke is dat sommige van deze dieren bijna honderdduizend volgers hebben. 100.000! Ik heb er 107. Nee, geen 107 duizend, nee.

Een poes of een hond?Ik word toch nieuwsgierig, dus ik ga even op Instagram kijken. Op ‘Insta’ zoals mijn jeugdige collega’s zeggen. Ik zie een rare poes met heel lang haar die op een hond lijkt, een konijn dat verdwijnt tussen het wasgoed in de wasmand en een eigenwijs Frans bulldogje. Aandoenlijk. Maar de meest opvallende is toch wel LouLou, een mopshond uit Dronten. LouLou staat werkelijk op elke foto raar aangekleed, alsof het een klein kind loulou3is dat in de verkleedkist gedoken is. Met brillen en knuffels. Als stoere vent achter het autostuur en als lief meisje in een bloemetjesveld. Bizar. Wie verzint nou zoiets.

Hé! Er komt een Facebook privébericht van een goede vriendin binnen.

Ik citeer: “Superleuke functie Marion, zou er zelf wel op willen solliciteren als ik niet te ver weg woonde. Kijk maar even. Goed doel in elk geval.”

Om welke organisatie het gaat? Stichting Dier&Recht. Oeps. Ai. Een greep uit de functieomschrijving: je zet je met hart en ziel in voor dieren. Je vertaalt interessant diergedrag in teksten. Je werkt samen met dierenartsen.

Het is inderdaad een goed doel, maar níet goed voor mij denk ik. Om met het baasje van Silver te spreken: “Is dat nou wel handig?” Het antwoord moge duidelijk zijn. Anders heb ik straks nog meer foto’s waar ik huilend op sta. En die tijd zijn we nu wel voorbij.

 

4 reacties op “Is dat nou wel handig?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *