Een bericht van mijn moeder

Op het werk hebben we een nieuwe stagiaire. Prima. Niks mis mee. Gaat goed. Er is alleen één ding: hij zegt consequent ‘u’ tegen me. Ik verslikte me in m’n koffie toen hij dat voor de eerste keer zei. Kijk, ik verdien wel respect, maar zo oud ben ik nou ook weer niet.

Over respect en oud gesproken: mijn ouders hebben sinds een maand een smartphone. Respect!

Nou ja, ik zeg wel ouders, het is vooral mijn moeder die zich met dit nieuwe speeltje bezighoudt. Mijn vader heeft het consequent over ‘Dat Ding’ en waagt zich er niet aan. Kwestie van tijd, denkt de optimist in mij. Mijn moeder heeft er namelijk een hoop lol in. Het is een hele belevenis voor haar. En voor mij ook.

Toen de telefoon net binnen was, namen we eerst een selfie. Moeders eerste selfie. Ze kijkt nog wat onwennig.Mama's eerste selfie!
Daarna ging ik haar Whatsapp uitleggen. Ik zag rode koontjes van opwinding. Snap ik, het is ook best spannend in het begin. Ineens kun je chatten met 9 contactpersonen. Wie weet wat dat allemaal gaat brengen. Vanaf dat moment krijg ik bijna dagelijks appjes. En dat is een feest. Want mama kleedt haar berichten aan met de meest uiteenlopende en originele emoji’s. Soms wel wat cryptisch:

‘Heb je al taart bij de buurvrouw gegeten? *emoji van een stuk pizza* (?)

‘Ga je morgen weer sporten?’ *emoji van een zonnebloem* (?)

‘We zijn vandaag met Jacob naar het zwembad geweest’ *emoji van een vis* (?)

‘Pannenkoeken eten is altijd leuk en lekker!’ *emoji van een taart* (?)

‘Geniet vandaag lekker op het dakterras!’ *emoji van een vaag kunstfiguurtje met Japans opschrift* (?)

Ja, moeders heeft wel fantasie.

mama

Beeld komt ook op een andere manier aan bod: ik krijg nu geregeld foto’s van mijn vader toegestuurd. Met een krantje in de tuin, op een bankje in het park, wandelend met zijn kleindochter. Op je 69ste nog een carrière als fotomodel, het zal je maar gebeuren. Hij vervult deze rol met verve in ieder geval.

Screenshot_2017-09-08-14-42-35Soms zijn de gesprekken uitgebreid en soms blijft het bij korte berichtjes. Mijn moeder hanteert in ieder geval nog de gebruikelijke keurige offline omgangsvormen: “Ik ga nu offline hoor, dus het komende half uur reageer ik even niet.” Schitterend, wie gaat er tegenwoordig nou nog offline? En vooral, wie meldt dat dan?

Met de uitgebreide gesprekken heeft moeders soms nog wel wat moeite; ze vindt dat ik erg snel typ. Nou, het omgekeerde is ook waar: zij typt erg langzaam. Dan staat er twee minuten: ‘aan het typen…’. Ik verwacht een lang verhaal, maar het resultaat is een zinnetje van slechts zeven woorden. Helaas staan er ook nog weleens typefoutjes in: mijn neefjes worden bijvoorbeeld in de familie ‘de boetjes’ genoemd, vraag me niet waarom. ‘Vandaag heb ik op de voetjes gepast.’, zie ik dan op mijn scherm. Categorie beginnersfouten. Hoewel ik bij deze even moest nadenken voor het kwartje viel.

Inmiddels draait ze haar hand nergens meer voor om. Respect voor mijn moeder! En daarvoor hoef je hélemaal geen ‘u’ te zeggen. Denk dat ik de stagiaire dat nog even uit moet leggen.