Einde kwartaal, einde verhaal

Hij komt al dansend in een gouden glitterpak op vanuit de mensenmassa. Er wordt luid gejuicht en geklapt. “Dat was leuk”, was zijn nuchtere commentaar. Quizmaster Wouter; in het dagelijks leven accountmanager, maar voor deze gelegenheid eindbaas van de eerste enige echte Persgroep Employment Solutions Pubquiz. Geen PUBquiz, maar een PESquiz. Minstens zo leuk. Het quizmasterschap was overigens geen vrije keuze; Wouter was één keer niet aanwezig bij een pubquizvergadering en meteen werd hij door de dames gebombardeerd tot quizmaster. Ja, zo doen wij vrouwen dat, mannen. Wees gewaarschuwd.

De teams zijn geformeerd en de spekjes en M&M’s staan klaar. De quiz gaat van start; we zien video’s met willekeurige collega’s die iets vertellen over werk waar ze op dat moment mee bezig zijn. Zo leren we over Elastic Fantastic (het actieve job seeker team), TTD (Tech Tooling Data) en de nieuwe contentstrategie van Intermediair (gebaseerd op AHA- momenten). Ook maakt een zekere Groningse salesmanager ons per abuis duidelijk dat hij een team vol gemiddelde accountmanagers leidt (of lijdt misschien wel). Bedankt baas, zou ik denken als ik accountmanager in dat team was. En natuurlijk zijn er van die vreselijke vragen waarbij je het antwoord eigenlijk wel weet, maar nu nét éven níet. Wanneer het Beste Werkgevers Event is? Tsja, de chef Beste Werkgevers Event zei het een paar dagen geleden nog tegen me. Zucht, exacte datum vergeten, zul je net zien. Gelukkig komt op zo’n moment onze antwoordstrategie van pas (ja, we hadden een heuse strategie): bij twijfel kiezen we antwoord C. Dat bleek verrassend vaak het juiste antwoord te zijn. We staan gedeelde tweede, met nog 6 andere teams.
Team 5 wint uiteindelijk de prijzen, die volgens de quizmaster van de vrachtwagen waren gevallen. Ondergetekende is dus niet per definitie jaloers. Maar had toch stiekem best met de eer willen strijken. Want dat is het natuurlijk; een eer.

pubquiz

Sander komt rechstreeks vanaf Schiphol binnensprinten en kan nog net de afsluiting doen. Bijna had hij het eind van de quiz gemist, want ‘er stond een klein karretje voor het vliegtuig, waardoor we geen kant op konden.’ Zul je net zien op zo’n belangrijk moment. Een klein karretje met grote gevolgen.

Maar goed, het feest kan beginnen want Sander is binnen. We gaan door met de dPOS-presentaties. Eerst moeten de nieuwe medewerkers op het podium komen voor een kort voorstelrondje. Leuk idee, maar wat gebeurt er? Een horde mensen stormt op het podium af! Met andere woorden, de helft van het bedrijf is nieuw. Iedereen noemt naam, functie en afdeling, de een op wat frivolere wijze dan de ander. Ik kom er achter dat collega’s die dagelijks mijn bureau passeren, uit alle windstreken komen: Zweden, Brazilië, Oekraïne, Nieuw-Zeeland en Groot-Brittanië. Maar ook gewoon Grietje uit Groningen, om het geheel een beetje nuchter en in evenwicht te houden.

Bart presenteert vervolgens deel 2 van de resultaten van het medewerkerstevredenheidonderzoek. Hij stipt het punt Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen aan. “Daar scoren we nog onvoldoende op.” Hij toont een foto van drie jaar geleden, waarop enkele jongens van Tweakers aan een computer sleutelen voor een goed doel. “Zie je wel, we kunnen het wel”, zegt Bart hoopvol op basis van de drie jaar oude foto.

Na Bart’s onderzoek komt Mike de IT-directeur op het podium. Fijntjes merkt hij op dat hij als native English speaker een presentatie gaat geven in het Nederlands, die vervolgens realtime vertaald wordt naar Engels door de aanwezige tolk. Ja, dat is de wereld op z’n kop inderdaad. Maar soit. Niet omdat het moet, maar gewoon omdat het kan.
Mike geeft ons inzicht in de organisatiearchitectuur. Na dit formele gedeelte presenteert hij Mike’s Wijsheden, zoals ‘Iets dat af is, is beter dan iets dat perfect maar niet af is.’ Kijk, dat vind ik nou een goeie, die ga ik onthouden. En: ‘Laat je ego thuis.’ In een specifieke hoek van de zaal klinkt rumoer, kennelijk is er daar iemand die zich erg aangesproken voelt.

De presentaties vorderen en na de laatste van Jitske in haar mooie nieuwe blouse, wordt het tijd voor ‘een stukje entertainment’, zoals dat tegenwoordig heet. Onze Groningse huisrapper Muzza komt in actie. En hoe! Na een opstarthobbeltje schudt hij met het grootste gemak een toffe rap uit z’n mouw, ondersteund met prachtige beelden van mooie mensen. Hé, dat zijn wij zelf toevallig! Kippenvel. Schitterend.

rap

Na dit hoogtepunt sluit Sander af. Hij vertelt over de vermeende grap van zonnekoning
Christian van Thillo; dPOS kon wel groeien van 40 miljoen naar 150 miljoen. Nadat Sander
smakelijk had gelachen om dit sterke staaltje Vlaamse humor, bleek het bittere ernst te zijn: het stond de volgende dag zwart op wit in een e-mail bevestigd. Allez, geen probleem, kunnen wij binnenkort mooi weer kennismaken met nieuwe collega’s uit Zuid-Korea, Paraguay, Finland, Mozambique en Groningen. Reuze gezellig en leerzaam.

Over gezelligheid gesproken, Sander had zijn laatste woord nog niet uitgesproken, of de band begint te spelen. Op naar de Summer Sangria Swing borrel! En om Muzza de huisrapper te citeren: “Een fijne vakantie, dit was ’t einde van het kwartaal, einde verhaal.” Proost.

band

Op kantoor

Af en toe kijk ik vanuit helikopterperspectief naar mijn leven. Over sommige dingen ben ik dan tevreden, over andere minder. En sommige dingen vind ik van bovenaf gezien ronduit ráár. Zoals het leven op kantoor.

Ik heb hele gave, lieve, gekke collega’s met wie ik het goed kan vinden. Maar we zeggen wel vreemde dingen tegen elkaar.
“Hé hoooooi, hoe issie?!” “Ja goed, maar wel druk druk druk hoor. Die targets van Q4 hè, we moeten nog even een eindsprint inzetten.” “Ok, dan schiet ik wel even een meeting voor morgen in, want ik wil iets tegen je aanhouden. En dat kan niet wachten tot onze Bila of het overleg met de taskforce volgende week. Dit voelt echt als een aap op mijn schouder. Ik hoop dat ik samen met jou deze uitdaging plat kan slaan.”
Met dit soort gesprekken vul je met gemak een halve werkdag. En niemand kijkt er meer van op, nee hoor, we begrijpen elkaar.

Toen ik net begon met werken, lichtjaren geleden, moest ik erg wennen aan dergelijk kantoorjargon. Ik hoorde een zeergewaardeerde collega destijds vragen: “Wie is de probleemeigenaar?”
Wat?! dacht ik bij mezelf, hebben zelfs problemen hier een eigenaar? Nou, die moet ze dan toch oplossen lijkt me. Exit probleem. Maar zo eenvoudig lag dat niet, vertrouwde de collega me toe.

Het kan nog erger begreep ik laatst van een vriendin die net begonnen is bij een ministerie in Den Haag. Daar hebben ze het over pluffen en hossen*. Onbegrijpelijk als je geen ambtenaar bent.

Kantoor

Op zich is ons kantoorjargon dan nog wel aardig te volgen. Wat we wel veel doen merkte ik, is namen afkorten. Zo wordt Garikai Gary genoemd, Olga Ol, Linda Lin en Jitske Jits.
Hoewel, afkorten? Soms worden namen juist verlengd. Rick wordt Rickert bijvoorbeeld. Dat is misschien ook wel logisch, want aan Rick valt weinig af te korten. En m’n collega Irene gaat sinds kort door het leven als Bierene. Maar dat heeft meer met haar favoriete drankje te maken dan met de naam Irene an sich.

Over namen gesproken: de schoonmaker op kantoor is een allervriendelijkste man uit Marokko. Hij heet Appie. Ik stond er nooit bij stil dat dat eigenlijk geen gebruikelijke naam is voor een Marokkaanse man. Maar je kunt ook niet overal over nadenken, sommige zaken neem je gewoon voor waar aan.
Tótdat een collega mij laatst vertelde dat Appie helemaal geen Appie heet, maar Mohammed. Op mijn vraag waarom we hem dan Appie noemen, kwam het antwoord dat we vijf schoonmakers geleden een schoonmaker hadden die Appie heette. Sindsdien worden alle opvolgers, uit welke exotische windstreek dan ook, Appie genoemd.

Bij ons behoort dus blijkbaar zelfs de naam van de schoonmaker tot het jargon. Ik zei het al: het leven op kantoor is ronduit raar. Maar soms moet ik er vanuit mijn helikopter toch ook wel om lachen.

* pluffen: plv. – plaatsvervangend
hossen: HOS – Hoofd Ontwikkeling Samenwerking