Naar een concert

Hoogste tijd om weer eens een avond uit te gaan. En wat is er in zo’n geval leuker dan een concert? Niets!
Je bekijkt het programma van het poppodium bij jou in het arrondissement, theater Le Bataclan.

Ha! Je favoriete band Eagles of Death Metal treedt toevallig binnenkort op. Op vrijdag 13 november. Maar deze vrijdag de dertiende zie je niet als ongeluksdag. Welnee, een betere start van je weekend kun je je niet wensen.

Met een paar klikken heb je kaartjes besteld. Wel een rare naam voor een band trouwens: adelaars van dood metaal. Zal wel niks te betekenen hebben, denk je optimistisch.

Concert Je mobiliseert een groep vrienden om mee te gaan. Eindelijk is het zover. De stemming zit er aan het begin van de avond al goed in. Je kijkt tevreden rond; de relatief kleine zaal is afgeladen vol, gezellig. De band speelt naast nieuwe nummers ook haar bekende hits. Zoals ‘Anything except the truth’. Dat het uur van de waarheid toch echt is aangebroken, weet je dan nog niet.

Plotseling hoor je vreselijk harde knallen. Je bent in verwarring, is dit onderdeel van de spetterende show? Maar het was wel héél hard. En het stopt niet. Zo moet oorlog klinken en voelen, weet je intuïtief.

In een flits is het je duidelijk. Dit hoort helemáál niet bij het concert. Drie jongens met automatische machinegeweren maaien in het rond. Death Metal. Dodelijk metaal. Van achter uit de zaal en vanaf het balkon schieten ze alsof het een game is. Je bent een kleiduif. Baf baf baf. Geen schijn van kans.

Mensen duiken naar de grond, rennen weg, gillen, vallen om. Er is bloed, heel veel bloed. Weg! Je moet weg! Maar hoe? En waar naar toe? Je kunt er niet meer over nadenken, het is al te laat. Immense pijn, Je valt. Je valt weg.

Van het concert des levens is geen program, zegt men weleens. Was van het concert op vrijdag de dertiende in theater Le Bataclan maar wél een program vooraf beschikbaar. Dan was je niet gegaan. Dan leefde je nu nog.