Samen sherry drinken

Sinds een tijdje ben ik lid van Burennetwerk Amsterdam. Volgens de omschrijving op hun Facebook-pagina: Mensen, die een goede buur willen zijn, worden gekoppeld aan mensen die wat extra hulp kunnen gebruiken.

Participatiemaatschappij enzo, je weet wel. Geen verkeerd idee om wat meer te participeren dacht ik. 

Ik was de laatste tijd echter geen goede buur, Burennetwerk-technisch gezien. Meer een slapende buur, nog niet erg actief. Maar toen zag ik een oproepje dat me bijbleef:

Het oproepje...Ik vond het zo sneu dat deze oude dame helemaal alleen zou zitten met Kerst. Of voelde ik me aangesproken doordat er stond dat ze ‘een opgewekt iemand’ zochten? Maakt niet uit, ik dacht: gaan met die banaan!

Een dag vantevoren belde ik haar om mijn komst aan te kondigen. “Gezellig schat, dan drinken we samen een sherrytje!”, riep ze enthousiast. Dat belooft wat, aan de drank met een dame van 86.

Dus daar ging ik, op de zondagmiddag voor Kerst, naar mevrouw H. in Amsterdam- Noord. Een dik kwartier fietsen en dan nog even met het pontje het IJ oversteken. Ook al ben ik een redelijk georganiseerd type, ik ben toch vaak een paar minuten te laat. Dus die pont miste ik natuurlijk. Tien minuten te laat belde ik aan bij mevrouw. Ik was nog niet binnen of ze riep: “Ik zat net op de wc!” Oh nee hè, zo’n bijdehante Amsterdamse, dacht ik. Heb ik weer. En; wie gaat er nu naar de wc als je bezoek verwacht? Of was dit nou die genoemde vergeetachtigheid? Een hoop gedachten tijdens de eerste indruk.

Ik had in het kader van de kerstgedachte een bosje rode tulpen voor haar meegenomen. Dat kwam goed van pas, want ze klaarde meteen op. “In de keuken staat wel een vaas, zoek er maar een schat!”. Dus daar stond ik, in minuut #2 in haar keukenkastjes te rommelen op zoek naar een vaas. Wat een giller, ik zag mezelf staan. Mevrouw kletste ondertussen vanuit de kamer gewoon tegen me. En of ik dan meteen even thee kon zetten. Dus in minuut #3 trok ik alle kastdeurtjes open op zoek naar theezakjes.

Toen ik de tulpen op vaas had gezet en de thee was gezet, kletsten we een eind weg. Mevrouw bleek een lief oud mens vol verhalen over haar kinderen, kleinkinderen (“Schátten van jongens, en zo knap!” Waarbij ze me veelbetekenend aankeek), schoondochter (“Jaaaaa, een bitch hoor, een échte bitch!”). Gelukkig vroeg ze ook wat aan mij, waar ik woonde bijvoorbeeld. Toen ik zei dat ik in Amsterdam-West woon en op de fiets was gekomen, kreeg ze haast een rolberoerte. “Heb je dat hele eind gefietst?” Ze kon het níet geloven. Ik vertelde haar maar niet dat ik elke dag 6,5 kilometer naar mijn werk fiets. Enkele reis. Dat zou haar echt fataal worden.

Na de thee moest ik de sherry uit de keuken pakken en kon het borreluurtje beginnen. Na twee glaasjes sherry heb ik het toch maar voor gezien gehouden, ik moest tenslotte nog dat héle eind terug fietsen.

sherry

Mevrouw was erg blij dat ik geweest was, ik moest zéker nog eens langskomen. Ik vond het ook leuk; iets goeds doen smaakte naar meer.

Buren, here I come! Maar wel graag weer met een sherrytje on the side, want ook die smaakte naar meer.