Ik wil je

Laatst had ik het met mijn moeder over relaties. Ik vroeg haar hoe je vroeger iemand ontmoette, toen er nog geen dating apps bestonden. ‘Ach kind, gewoon via de kerk of sjoelvereniging. Of je ouders kwamen met een geschikte kandidaat op de proppen’, zei moeders. ‘Daar werd toen niet zo moeilijk over gedaan.’

Dit klonk mij erg onromantisch en pragmatisch in de oren. Toch ben ik er inmiddels achter dat men vroeger vérre van nuchter of gevoelloos was. Ik las namelijk gister een artikel over contactadvertenties in de periode 1850 – 1900. De advertenties stonden aan de randen van krantenpagina’s en bevatten de meest interessante wanhoopskreten. Haat en liefde lagen toen ook al dicht bij elkaar.

Wat werd er dan zoal geschreven? Nou, advertenties van deze strekking:

Lieve H.
Laat mij U spoedig weer ontmoeten. Ik ben verlangend U weer te zien. Vergeet mij niet,
verwacht eenig Schrijven.

Uw LiefHebbende N. 

adv9

H.S.
Heb driemaal dank, het deed 
mij zoo wel.
Ik bemin U.
Ik vertrouw op U.
Ik wacht op U.

Maar het was niet alleen maar rozengeur en maneschijn:

Truus!
Vergeven doe ik ’t je, maar vergeten nimmer, want ge doet me erg lijden.
Vaarwel!!

Of:

Marie! Ik zie van je af!

adv 2

En vreemdgaan is kennelijk ook van alle tijden:

Maurice, Aldophe is weg. Verlang naar één uur met U.

Goh, ik smelt helemaal weg bij deze romantiek. En lach om de passie en wanhoop en stoute mensen. Mijn fantasie slaat op hol. Hoe leuk zou het zijn als ik zo’n soort bericht van een geïnteresseerde collega of buurman onverwacht in de krant zou lezen:


Lieve Betje,
Hoe is het?
Geheel de Uwe!
Jan

adv 8

Helaas, ik vrees het ergste. Maar er is hoop. Binnenkort doe ik mee aan Voor je ’t weet, heb je een date. In het kader van Valentijnsdag gaan jongeren een middag ‘daten’ met eenzame ouderen. Wie weet word ik aan een oudere heer gekoppeld. Uiteraard houd ik dan de week er na de krant in de gaten. Wellicht staat er dan bijvoorbeeld:

O vrouwe Marion,
Steeds blijf ik U beminnen, zoals jongstleden zaterdag. Keer terug tot de Uwe.
Klaas

Maar los van een eventuele Klaas op leeftijd, moet ik toch maar wat vaart maken met het vinden van een geschikte man bedenk ik me. Want ik ben bang dat mijn ouders anders misschien een dergelijke advertentie gaan plaatsen:

Huwelijk. 1 Meisje,
die lang genoeg bij moeders pappot gezeten heeft, zoekt kennismaking met advocaat, dokter of zakenman tusschen 30 en 40 jaar, van beslist zeer goeden huize. Als belooning brengt zij algemeene en huishoudelijke ontwikkeling (om van intelligentie en uiterlijk schoon niet eens te spreeken). Al wie den moed heeft, schrijve onder nummer T14153 Handelsblad.

Ik waardeer hun hulpvaardigheid, maar ik zoek liever toch zelf nog even verder.

Willen daarom alle advocaten, dokters en zakenmannen tusschen de 30 en 40 jaar zich melden? Echter alleen als zij beslist van zeer goeden huize komen. In dat geval zal ik diegene rijkelijk beloonen door het huishouden te doen en mijn uiterlijk schoon te toonen.

 

PS: De advertenties zijn verzameld door wetenschapsjournalist Mark Traa en
terug te vinden op Instagram: @liefdevantoen

 

Vieze Oude Man

Het kantoor waar ik werk staat op een scheepswerf. Daar worden soms evenementen georganiseerd, zoals deze week de botenbeurs Hiswa. Collega R. zei vorige week dat hij blij was dat hij dan net een paar dagen vakantie had, want dan kon hij mooi de drukte ontwijken. ‘En de ouwe mannen met rooie broeken en bootschoenen’, vulde ik enthousiast aan. R. keek me niet-begrijpend aan en ik omschreef zo gedetailleerd mogelijk de doelgroep van de Hiswa.

Oudere mannen. Ik vind ze een klasse apart. Zo verwonder ik me over hun eenduidige tenue. Ze bevolken straten, terrassen, treinen en natuurgebieden in ruitjesblouse met korte mouw en een kakikleurig sportief gilet met grote zakken er over heen. Zoiets wat je boven een afritsbroek zou dragen. Denk aan Midas Dekkers. De klassieke outfit van de gepensioneerde, maar kwieke oudere man. De non-pensionado’s zie je in kantooromgevingen zonder gilet, maar met ruitjesblouse met korte mouwen én toegangspasje van het kantoor met een clip aan de broekrand bevestigd. Met trekkoordje.

Maar, nergens verwonder ik me méér over dan over oude mannetjes die zich bij bouwputten ophouden. De bouwputstaarders. Elke bouwplaats kent ze en elk hedendaags kantoorgebouw heeft haar groupie gekend.
Hoe, in hemelsnaam, kun je hele dagen met een groepje soortgenoten in de herrie staren naar bouwwerkzaamheden? Vinden ze het echt zo interessant, of worden ze weggestuurd door Moeder de Vrouw die niet de hele dag opgescheept wil zitten met haar ega? Als ik inderdaad denk aan zo’n potige huisvrouw, kan ik me toch eigenlijk ook wel voorstellen dat de heren liever de hele dag in de bouwherrie zitten, dan thuis op de bank. Maar een wonderlijk fenomeen blijft het, de bouwputstaardert.

Oude mannen op een bouwplaats

Er is echter een baas boven baas, die de kwieke gepensioneerde en de bouwputstaarder overtreft qua opvallend gedrag. De Vieze Oude Man.

Die term is gemunt door cabaretier Janneke Jager. Laatst was ik bij een voorstelling van haar, waar ze een nummer zong over de oudere man. De Vieze Oude Man welteverstaan. Dames vanaf mid-dertig moeten volgens Janneke oppassen voor deze meneer. Gelukkig, ik heb nog een jaar om me voor te bereiden op dit Grote Gevaar. Al snap ik al wel wat ze bedoelt. Om de sfeer te omschrijven hier een fragment uit Het Vieze Oude Mannen Lied:

“Met je afritsbroek aan, wat denk je nou zelf
En haren uit je oren, wat denk je nou zélf

Met je klikkende kunstgebit
En fiets met aandrijfmotor

Je 65-plus-pas
En stijve kromme ….(pauze) rrrrrrrrruuuuuggg

Wat denk je nou zelf, wat denk je nou zelf
Wát denk je nou zélf

Ik ben pas half zo oud als jij en zie er lekker uit
Dus je geilt op mij met je ouwe fluit

Je tijd is voorbij
Je bent weer terug bij af
Praktisch sta je al met een been in het graf

Wat denk je nou zelf, wat denk je nou zelf
Wát denk je nou zélf???”

Clou is dat de Vieze Oude Man weinig kans maakt bij een jongedame van mid-dertig. Maar dat zijn erfenis toch wel erg interessant is.

Meestal negeer ik alle drie bovenstaande categorieën. Want zoals Janneke Jager zingt, ‘ik ben pas half zo oud en zie er lekker uit’. Maar ja, misschien niet verstandig. Want misschien moet ik ook aan een eventuele erfenis gaan denken.