Tony

Sinds een jaar heb ik elke week een date met Tony. Ik zou wel vaker willen, maar het is beter om het rustig aan te doen. Mijn vriendinnen weten er van. “Ik heb vanavond een date met Tony” is tegenwoordig een legitieme reden om een afspraak te weigeren. Tony Chocolonely gaat in sommige gevallen gewoon voor.

Voordat ik Tony leerde kennen, at ik eigenlijk nooit chocoladerepen. Af en toe eens M&M’s of wat chocoladekoekjes, vaak met vriendin C. Tot mijn verjaardag vorig jaar. Op die catastrofale dag in 2015 kreeg ik van mijn lieve bovenbuurvrouw een reep Tony Chocolonely. Een gele. Nougat-smaak. Ik weet het nog als de dag van gisteren.

Sindsdien heb ik alle kleuren en smaken wel gehad. Mijn favoriet is de groene met hazelnoot, maar de oranje met karamel en zeezout is ook niet te versmaden. Zelfs de gewone ‘saaie’ melkreep is lekker. En had ik het al over de special gehad? Discokorrels met popcorn! Tony Chocolonely paaseitjes
Op pure chocola ben ik normaal gesproken niet zo dol, maar die van Tony vind ik uiteraard wel lekker. Vooral met pecannoten en karamel. Maar het aller-, állerbeste zijn de paaseitjes, want dan krijg je een echt eierdoosje met alle kleuren Tony er in. Beter wordt het niet.

Mijn nieuwe verslaving is mijn omgeving niet ontgaan. Het zal ongetwijfeld te maken hebben met: “Nee, vanavond heb ik al met Tony afgesproken.”
Toen onlangs bekend werd dat Tony Chocolonely een heuse chocoladefabriek zou gaan openen in Amsterdam, kreeg ik binnen een uur tijd van vijf vriendinnen het bericht doorgestuurd. “Hier! Voor jou! Moet je heen! Heb je al kaartjes?” Dat soort teksten. Best ernstig, vijf meldingen in een uur. En natuurlijk wist ik het zelf allang.

Tony ChocolonelyNaast de fabriek is er nu ook een film over de ontstaansgeschiedenis van het bedrijf. Vriendin M. attendeerde me er op. Ik word dus blijkbaar meteen met Tony geassocieerd. Dat is niet goed voor mijn imago, eerlijk gezegd.

Ik moet af gaan kicken. Het was een heel leuk en vooral lekker jaar met mijn bruine vriend, maar het is nu tijd voor een nieuwe, gezondere verslaving. Een sportschool-verslaving of een sla-verslaving. Een ver-SLA-ving, in dat geval.
Maar voordat het zover is, wil ik eerst die film over Tony nog zien. Lekker in de bioscoop, met een flink stuk bruin goud erbij natuurlijk. Hazelnoot. Of toch maar die heerlijke karamel met zeezout? Misschien zelfs wel allebei, het is tenslotte mijn laatste date met Tony. Maar de liefde, die is nog lang niet over.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *